Een aantal mensen waren benieuwd naar onze route, vandaar een kaartje met de voorlopige planning en route. Een beetje flauw maar Google wil geen routebeschrijving maken naar de plekken in Antarctica, alsof ze daar geen wegen hebben...
Nog een paar weken en dan vertrekken we eindelijk .... Pffffff ben er wel aan toe hoor, al die voorbereidingen, voorpret, geregel en natuurlijk ... DE LIJSTJES! Actielijstjes, contactlijstjes, bagagelijstjes, lijstjes voor duikspullen, landenlijstjes, reislijstjes etc. En natuurlijk het belangrijkste lijstje van allemaal, je miste hem zeker al ... het "Oh Shit Vergeten lijstje" Nu ik zo zit te typen bedenk ik plotseling dat er nog een lijstje moet komen met bezienswaardigheden, Oh Shit. Gelukkig hebben we nog een paar weken.
Het klinkt altijd goed en nu kan het eindelijk gezegd worden: volgende maand vertrekken we! Betekent wel dat er van alles geregeld moet gaan worden. Zo moeten we uit gaan zoeken hoe zwaar alle bagage weegt die we mee willen nemen. Als ik er aan denk, moet de volgende vakantie toch maar weer naar de tropen zijn: wat zwembroeken, t-shirts en je slippers zijn genoeg voor een week of 2. Nu moeten we droogpakken, dubbele automaatsets, fotocamera's, onderwaterbehuizing, go pro spullen, dikke jassen, truien, reparatiesetjes en met wat geluk is dan nog ruimte over voor een paar sokken... Vanmorgen dacht ik opeens dat de teller op de site helemaal niet goed stond: 60 nachtje slapen! Dat klopt wel tot aan het vertrek naar Antarctica maar niet voor het vertrek naar Zuid-Amerika. Opeens staat de teller op 45 en ondanks dat het nergens op slaat lijkt het opeens veel sneller te [...]
Intussen is er wel het één en ander duidelijk geworden over de vakantie, zoveel zelfs dat er al een soort van vast omlijnt programma is ontstaan. Deze pagina is vooral gemaakt omdat ik het handig vind om het op een rijtje te zetten en dat overal en altijd beschikbaar te hebben hieronder de plannen tot zover. 22 februari: KLM KL791 Amsterdam (09.55) - San Paulo (18.05) 22 februari: KLM KL9321 San Paulo (20.55) - Buenos Aires (23.50) 22 februari: Overnachting in hotel Plaza Central Canning 23 februari: Aerolineas Argentinas AR1870 Buenos Aires (10.00) - El Calafata (13.20) 23 februari: ophalen huurauto vliegveld El Calafate 23 februari: rijden naar El Chalten (ong. 4 uur), overnachting: Anita´s House (Av. San Martín 249, El Chalten, 9301, Argentinië) 25 februari: rijden naar El Calafate (ong. 4 uur), overnachting: Kalenshen Hotel Cerro Calafate (Calle 998 N36, El Calafate, 1002, Argentinië) 25 februari: rijden naar Torres del Paine (ong. 4 uur), [...]
De tweede duik voor de driftduik specialty gaan we zo'n 4 uur na de kentering maken en is een groot contrast met de vorige. Het plan was om naar een meter of 20 te gaan maar al bij het afdalen blijken we een stroming te hebben die tegen de dijk op staat. Naar beneden zwemmen betekent dus tegen de stroming in. We ploegen een paar minuten tot we op een meter of 14 zijn. Ik ben het zat en geef aan Frank aan dat we gewoon maar met de stroming mee gaan. Dat gaat gelijk in volle vaart omhoog tot we op een meter of 12 zijn, dan valt de stroming volledig weg, krijgen we zelfs een beetje tegen om vervolgens weer mee getrokken te worden. Het gaat echt flink sneller dan de eerste duik en zeker in het begin is het onrustiger. Het is wel grappig om te ervaren. [...]
Vandaag driftduik specialty met Ferry van Dorst. 't Is een mooie dag, fris windjes maar zondag. De locatie: Wemeldinge. Tot nu toe heb ik hier een keer of 3 gedoken en dat waren 3 rukduiken. Maar omdat ik altijd veel auto's met duikers zie staan moet er haast wel wat te zien zijn. De eerste duik is zo'n anderhalf uur na de kentering. Ik duik met Frank die in het begin niet genoeg lood blijkt te hebben. We zwemmen naar de "drop-off" en eenmaal voorbij de 2 meter gaat het prima. De stroming is mild en voert ons langzaam mee. We zijn op aanraden van Ferry naar een meter of 15 afgedaald en dat lijkt een goeie keuze. Het zicht is redelijk, zo'n meter of 4 en we zien veel leuke dingen: galathea's, veel kreeften op pad, twee jonge sepia's, zeedonderpad, spinkrabben en pitvissen. We komen zo'n 150 meter verder [...]
Naarmate we weer verder terug naar het zuiden varen, wordt het duikvenster steeds korter. Was een duikvenster van 5 uur op de Doggersbank eerder regel dan uitzondering, nu we weer richting de bewoonde wereld varen is het weer noodzaak om een strakkere duikplanning te maken en dat betekent soms dat de kentering dicteert dat we vroeg op moeten. Maar soms is dat niet zo heel erg. Erik Bronsveld, de grote man achter de planning, loopt al de hele expeditie mensen lekker te maken over de komende duik. Hij heeft van een onbekend wrak een scan bemachtigd dat verdacht veel weg lijkt te hebben van een onderzeeër. Onderzeeërs hebben altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht op duikers en ook bij mij kriebelt de spanning als ik langs de afdaallijn richting het wrak ga. Het zicht is mager, niet veel meer dan een meter of twee, als ik voor me de contouren van het [...]
Tot nu toe hebben we het kunnen vermijden, het gebruik van de wekker. Het getijde en het enorm lange duikvenster op de Doggersbank heeft ons tot nu toe in staat gesteld een uitermate prettig duikschema te volgen, maar het duikvenster wordt steeds kleiner naar het zuiden toe en dus moeten we deze ochtend om half 8 in het water liggen Boven op het dek is het winderig, knap fris en regent het af en toe. Het tempo van de duikers én de bemanning lijdt nogal onder het vroege uur, temeer daar er gisteren pas tegen middernacht een ankerlijn op het gezonken boorplatform van de Inter Ocean 2 kon worden gegooid. Was op de Doggersbank een duikvenster van 5 uur niet ongewoon, nu we weer meer richting het zuiden aan het varen zijn, is die luxe voorbij. Omdat we al aardig uitlopen en het weer er niet beter op wordt besluit [...]
Nog steeds lijkt het duikschema meer op vakantie dan een expeditie. Uurtje of half 9 ontbijt, 10 uur te water. Toch heeft de Noordzee af en toe behoefte om te laten zien in wiens territorium we zijn. Gisterenavond op het wrak van de Inger Nielsen was er pittig wat stroming. En eenmaal boven bij de ankerlijn zijn er witte koppen op de golven en zijn ze hoog genoeg om de Cdt. Fourcault te verbergen achter een berg water. Vanwege problemen met de Zodiac wordt het terugbrengen van de duikers ook nog eens flink vertraagd zodat we al hangend aan de ankerlijn de son in de see sien saken. Gelukkig bestaat de ploeg uit geoefende duikers die voorbereid zijn op onverwachte situaties en beschikt iedereen over genoeg licht om een beetje Boeing binnen te loodsen. Dat hoeft gelukkig niet, de zodaic voorzien van wat gidslichten blijkt genoeg om iedereen terug aan [...]
Ik kijk nog één keer naar Cyriel die door de golven af en toe achter de grote oranje boei van de afdaallijn verdwijnt. Maar we hebben net lang genoeg contact om zijn OK signaal te bevestigen, we blazen ons trimvest af en verdwijnen langzaam onder het wateroppervlak. Voor ons gaat de afdaallijn bijna verticaal naar beneden. Gegeven dat de afdaallijn zo’n 50 meter is, betekent dat diepe duik! Het wrak ligt ergens tussen de 40 en 45 meter en sinds gisteren heeft de voorbereiding ons bezig gehouden. Het mengsel in onze flessen, dat normaal gesproken zo’n 32% zuurstof en 68% stikstof bevat is dit keer aangevuld met helium. Dieper duiken betekent dat je als duiker het gevaar loopt op stikstofnarcose, een verschijnsel dat vaak een euforisch gevoel oplevert dat met name de je besluitvaardigheid behoorlijk aantast, zeg maar zoals je je voelt als je na een gezellig avondje stappen huiswaarts [...]
Het getijde is ons gunstig gezind bedenk ik me als we om half 9 aan het ontbijt zitten. De boot vaart rustig richting het uitverkoren wrak dat deze ochtend onder de loep gaat worden genomen. Buiten is de zee vlak, nog net geen spiegel maar vlak genoeg om Karst er zijn scheiding in recht te laten leggen. We gaan een duik maken op het wrak met de welluidende naam 2801. Briefing: 28 meter diep, 50 meter lang, 2,5 meter boven de bodem. Dat zijn briefings waar zelfs een ADD’er als ik zijn aandacht bij kan houden. Het weer is prachtig. Stelde Fred gisteren nog voor om de blog van die dag Vijftig tinten grijs te noemen (vanwege het weer toch Fred?) vandaag is de lucht blauw en schijnt er een heerlijk zonnetje. Ik duik met bemanningslid Jan. Van Cyriel, die hem gisteren zijn Noordzeedoop heeft gegeven, heb ik gehoord dat [...]
Stel je voor: het is een prachtige dag en in het park is het druk. Families zitten lekker te picknicken, kinderen zijn aan het ballen en honden rennen heen en weer en zijn lekker met elkaar aan het ravotten. Stel je dan nu voor dat tussen al dat vrolijks een geniepig, gemeen, chagrijnig en boos kijkende sujet verschijnt. Hij loopt naar de dichtstbijzijnde boom en knoopt daar zijn golden retriever puppy aan vast. De sfeer aan boord is vanmorgen zoals dat arme hondje zich zou voelen. Om ons heen zien we van alles voorbij komen en gebeuren en wij willen er deel van uitmaken. Het ongeduld spat er vanaf. Niet langer door de patrijspoorten naar buiten gluren of de golven minder hoog aan het worden zijn maar gewoon erin springen, vest afblazen en naar beneden, wrakken bezoeken! De belofte is dat we vandaag echt ons haar nat kunnen gaan maken [...]
Varen en slapen gaat niet samen, tenminste dat is wat ik elke keer als ik wakker wordt denk. En wakker worden doe ik een keer of 400 en dat geeft wel een beetje het gevoel dat ik de hele nacht wakker ben geweest. Toch is het opeens half 9 en ben ik redelijk uitgeslapen. Boven heeft zich een klein groepje mensen verzamelt dat het vannacht “droog” gehouden heeft. Vrijwel iedereen heeft behalve last van de golven ook flink last van zeeziekte gehad. De boot begint langzaamaan dan ook meer te lijken op de Henri Dunant. De golfhoogte van zo’n meter of 6 eisen hun tol dus de stapel kotszakjes is flink geslonken. Ik realiseer me dat het op geen enkele manier een verdienste is, maar ik heb echt nergens last van en geniet volop van het ontbijt aan de verder bijna lege eettafel. Gisterenmiddag om een uur of half 2 [...]
Zondag 6 september: terwijl ik vertrek uit het kleine Maartensdijk waar de plaatselijke bewoners voorzien van hoedjes, zwarte kousen en strenge pakken op weg zijn naar de kerk voor een stichtelijk woord en wat gezang, zit ik in een auto die vandaag ook erg zwaar op de hand is. Hij zakt verdacht ver door zijn vering heen. Twee dubbelsets, twee droogpakken, duiklampen, messen, boeien, haspels, vulslangen, vinnen, onderpakken, kleren, snoepjes en een toilettas vol primatour zorgen er voor dat ik zo mee kan cruisen met de lowriders. De weg leidt naar Scheveningen waar in de haven de Cdt Fourcault al ligt te stralen. Het schip blijft een lust voor het oog en nu helemaal met een frisse laag verf is het een plaatje. De wind is stevig maar het is droog. Het weer heeft ons de laatste twee dagen zo gepest dat we het vertrek uit hebben moeten stellen. Natuurlijk [...]
Foto's van de vakantie naar Spanje.
Het schemert nog als we opstaan en de tent is zwaar van de dauw. We ontbijten snel, drogen de tent zo goed en zo kwaad als dat kan af, ruimen hem op en rijden rond een uur of 8 de camping af voor de lange terugweg. Tomtom zegt dat het een dikke 13 uren rijden is, opgeteld bij een paar stops en wat lunch- dan wel dinerbreaks zou het moeten lukken om rond een uur of 12 's nachts thuis te zijn. Dat is natuurlijk een mooi plan maar de Franse snelwegen hebben het één en ander in petto voor ons. Als Marieke een stuk rijd zodat ik wat kan tukken en bij komen, rijden we bij Orleans een flinke file in die ons een uur kost. Voor Parijs wordt op de informatieborden gewaarschuwd voor flinke vertraging op de Periferique. We nemen dezelfde omweg als op de heenweg, die ons [...]
De laatste echte vakantiedag. En dat is eigenlijk ook wel prima, we hebben alle wandelingen die niet in de categorie "moeilijk" vielen, gehad op één na en die gaan we dus vandaag alsnog doen. Na twee weken wandelen in de bergen begint er een beetje verzadiging op te treden. Of zoals Marieke dat zo plastisch kan zeggen: "ik ben die stenen en bomen wel zat." Maar eerst nog de wandeling naar de waterval van Gerber. De beschrijving belooft een vrijwel vlakke wandeling maar wij kennen de Spanjaarden intussen als een leugenachtig volkje. En inderdaad begint de wandeling met pittige stijgingen en afdalingen. Dat is ook altijd een beetje zinloos geweld. Je kluunt tegen een helling op om aan de andere kant van het bergrugje even hard weer naar beneden te gaan. De wandeling zelf is wel mooi, donkere bossen beschermen ons tegen de warmte van de zon en als we [...]
Ondanks dat we er verblijven hebben we alleen nog maar wandelingen buiten het dal zelf gemaakt. Daar gaan we vandaag verandering in brengen. Vanuit Espot nemen we een taxi. Dat klinkt lui maar het gaat hier over een soort shuttleservice die het park onderhoud met Jeep’s om mensen bij het begin van het wandelgebied af te leveren. Dat klinkt dan weer aardiger dan het is, want je moet er wel een dikke 10 euro p.p. voor een ritje van 15 minuten waarbij je opgepakt zit als vee. ’t Is voor ’t goeie doel. Het stuwmeertje Estany de St. Maurice is het beginpunt van de wandelingen in dit gebied. Rond de stopplaats van de taxi’s is een enorme opeenhoping wandelaars, waarvan het overgrote gedeelte slippers aan heeft. We besluiten om de meute gauw af te schudden door links om het meer te gaan lopen. De wandeling begint pittig en zal voor [...]
Gebruikelijk ochtendritueel, enigszins verstoord door twee irritante Spanjaarden die gisteren aangekomen zijn. ’t Is me al eerder opgevallen maar Spanjaarden hebben niet echt een goed gevoel voor “private space”. Als we aan het ontbijt zitten in het ochtendzonnetje lopen ze ineens dwars over onze plek, rakelings langs de ontbijttafel omdat de geijkte weg zeker een meter of 10 langer is. Ik ben te verbijsterd om er wat van te zeggen en wil ook geen ingewikkelde discussie opstarten omdat hun Nederlands waarschijnlijk net zo goed is als mijn Spaans en dat maakt het minder leuk om iemand af te zeiken over zijn gedrag. Hoe dan ook: we pakken de auto om met een grote omtrekkende beweging aan de achterkant van Espot uit te gaan komen. Het begint met een smal asfaltweggetje maar al snel veranderd dat in een bosweggetje dat zo’n 7 kilometer de berg op slingert. Niet zo erg als [...]
’n Koude nacht, komen de dikke slaapzakken eindelijk weer eens helemaal tot zijn recht. Wel jammer dat er niet al te ver bij de camping vandaan een hond de hele nacht staat te blaffen. Ik zou als eigenaar gierend gek geworden zijn maar blijkbaar kan iemand er daar doorheen slapen. Ik lig er met enige regelmaat wakker van waarbij ik twijfel of ik het zacht maar langzaam met een vergiftigde biefstuk of hard en snel met een nekschot op zal lossen. Geen van beide blijkt praktisch uitvoerbaar dus draai ik me maar om en probeer de slaap weer te vatten. Dat lukt uiteindelijk wel weer. We gaan na het ontbijt op pad om een wandeling te maken in het park. We moeten daarvoor wel een kilometer of twintig omrijden maar eenmaal daar zien we het gelijk: hier zijn we eerder geweest. De wandeling toen eindigde in een stortbui en een [...]
Vannacht heeft het aardig geonweerd en geregend, geen goeie start om tent bij op te ruimen. Maar als we eenmaal de slaperige kop buiten de tent steken valt het mee. We ontbijten, rekenen af, slopen de toko zo beheerst mogelijk en met verontrustend veel ruimte in de auto vertrekken we. Maar het grote voordeel van kamperen is wel dat je met één blik achterom zeker kunt weten niets vergeten te zijn. We laten ons door een soms wat warrige TomTom leiden en met wat eigen inbreng is de reis weinig spannend. Hoogtepunt, wellicht beter: dieptepunt is de Spanjaard in een Ford Fiesta (dit keer echt!) die de maximum snelheid halveert en op willekeurige moment vol op de rem gaat waardoor het rijden veranderd van genieten van de omgeving in scheldend en verwensingen roepend naar de muy debile voortgangster. Maar zoals altijd komt aan alles een eind (en aan een Chorizo [...]
Voorspelling voor vandaag zijn matig en dat is te horen aan de regen op het dak. We slapen uit en besluiten het weer van de middag af te wachten. Dat valt alles mee en dus pakken we de auto richting de ravina de Escauin. Daar zijn we woensdag ook geweest maar nu benaderen we de kloof vanaf de andere kant. Vanaf de parkeerplaats gaat een wandeling naar een aantal miradors, Spaans voor uitzichtpunten. Als we ons klaar staan te maken, besluit er vlak boven ons een lammergier uit zijn boom te vertrekken, waarbij het gigantische beest (spanwijdte tot 2,60 meter) niet ver van ons overvliegt. Camera is natuurlijk niet in de buurt, maar ach, je moet ook niet alles willen vangen in foto’s. De wandeling is relaxt, redelijk vlak en voert langs steile wanden waar onderin het riviertje kabbelt. Het uitzicht en de uitzichtpunten onderweg zijn prachtig. De zon schijnt [...]
Vandaag geen zin om heel actief te doen dus gaan we de Cañon d’Anisclo bezoeken. Dat kan alleen met de auto dus da’s een goeie smoes om lui te doen. De eenrichtingsverkeerweg door de canyon voert langs steil afgronden over een in de rotsen uitgehakt weggetje. Af en toe zien we de rivier die deze kloof heeft uitgesleten glinsteren in de diepte. Ik kan me van de vorige keer herinneren dat er ergens een brug over de kloof was waarachter je een korte wandeling kon maken maar ik begin te vermoeden dat we er voorbij gereden zijn. De rivier stroomt zo’n 50 meter diep onder het bruggetje door. Het pad daalt steil af naar beneden en daar komen we aan bij de plek waar twee riviertjes samen komen. Het koele water nodigt uit om even in af te koelen, maar omdat we geen zwemkleren en handdoeken bij ons hebben en [...]
We beginnen te wennen aan het Spaanse leven realiseer ik me als we weer om een uur of 9 wakker worden. Broodje halen bij Luis, ontbijten en op pad. We zijn op weg naar Plan, een hoek van het gebied waar ook een nationaal park is waar met name gemzen te zien zouden zijn. De weg erheen is prachtig, ruw in de berg uitgehouwen tunnels die over gaan in smalle bergweggetjes waar je in onderling overleg met je tegenliggers een passeerplaats moet vinden. Zeker spannend als dat in een tunnel is. Maar we komen er aardig mee weg en zien in de smalle kloof een aantal vale gieren zweven die zonder een slag van hun vleugels alsmaar hoger cirkelen. In Plan bezoeken we de dame van de I waar we in prachtig Frans een uitleg krijgen van de mogelijkheden. We besluiten een onverharde weg naar een refugio te nemen. Dat [...]
We slapen slecht maar compenseren dat door lang uit te slapen. Rond een uur of 9 gaan we eruit, scharrelen bij Luis het brood voor vandaag op en ontbijten in een heerlijk ochtendzonnetje. We gaan op pad om de lammergieren te vinden die hier in de buurt voortkomen. De weggetjes in de bergen vergen wel het nodige stuurwerk. Ze vernauwen zich tot net iets meer, soms zelfs minder dan eenbaansweg en worden vergezeld van borden waarop percentages van 25% procent staat. Geen punt voor een Skoda natuurlijk dus ondanks wat manoeuvreerwerk hier en daar komen we toch op het eindpunt van de weg uit en laten we ons in de beste gebarentaal door de dame van de "I" voorlichten. Dat de gebarentaal niet helemaal foutloos ondertitel is blijkt wel als we na een uur ploeteren ontdekken dat we de verkeerde route genomen hebben. We keren terug op onze schreden en [...]
De voorspellingen waren matig voor vandaag dus besluiten we om wat tekorten aan te vullen. Marieke’s vergeten zolen moeten gecompenseerd worden en de koelbox is overleden. Verder is er een onbedwingbare behoefte aan pesto, iets waar de Spanjaard uit Ford Fiësta niet aan mee wil werken. We besluiten dus om terug te gaan naar de Franse kant en dit te combineren met een bezoekje aan de katholieke variant de Hadj, Lourdes. De tocht is zwaar, veel slingerende bergweggetjes, flinke kuddes schapen die vanuit de mist opdoemen en de weg opspringen, een tunnel met een flinke wachttijd en een verkeerd uitgepakte gok voor wat betreft de te nemen afslag op de Peage, kortom zoals ze in het oosten zeggen: kan beter. Lourdes is bijzonder om te zien. Enorme rijen rolstoelen, voortbewogen door devote dames en heren, op weg naar de overhang waar Maria zich ooit heeft geopenbaard aan herderinnetje Bernadette. De [...]
Vannacht heeft het aardig geregend maar als we om een uur of 8 wakker worden is het bewolkt maar droog. We douchen en pikken ons bestelde brood op bij Luis. Het brood is nog heerlijk warm. Na ’t ontbijt gaan we richting het nationale park Ordesa dat 1 dal verder ligt. Als we het dal in rijden is het prachtig om alle toppen rondom het dal te zien liggen. Het gebergte verschilt aanzienlijk van de Alpen. Behalve besneeuwde toppen die hier maar heel zelden te zien zijn, zijn de Pyreneeën boven de boomgrens ook kaler. Het grijze gesteente is op sommige toppen het enige dat je ziet. Daarbij komt dat er in elke helling ergens een kaarsrechte rand is die het erg aan de Dolomieten laat denken. Het geeft sommige bergen een sombere sfeer, zeker met de alsmaar grauwer wordende lucht. Het gebied van de Monte Perdido is een heel ruig [...]
We worden wakker in een grauw en mistig landschap. Een dikke grondmist maakt dat de tent drijfnat is. Omdat we nog maar een uur of 5,6 te gaan hebben, laten we het voor wat het is, pakken we de tent in en vertrekken. Daarvoor moeten we eerst de beheerder van de camping nog even wakker maken zodat we het luttele bedrag van €5,40 totaal voor deze overnachting af kunnen rekenen. Tomtom raakt op weg naar de Franse Tolakkerweg het pad behoorlijk bijster maar als we ons los schudden van al dat moderne gedoe en gewoon de borden volgen (hinderlijk lastig gevallen door een zwaar geïrriteerde Tomtom die elke kruising aangrijpt om ons op indringende wijze te adviseren vooral af te slaan of om te keren) komen we zonder problemen op de Peage. Aangezien we in de Pyrenees Midi zijn klimmen we al snel boven de mist en worden soms getrakteerd [...]
De vakantie stond nogal lang op losse schroeven. De prioriteit lag namelijk bij het regelen van alle zaken die om de hoek kwamen kijken bij de koop van het huis in Hollandsche Rading. Hypotheek, taxatie, tekenen koopcontract, aannemer vinden, keuken uitzoeken. Maar dinsdag 12 augustus is alles in kannen en kruiken, zijn we de trotse eigenaar van 508 m2 inclusief bebouwing en kunnen we onbezorgd op vakantie. In Nederland is de zomer ons goed gezind geweest, maar de vooruitzichten voor aankomende week zijn mager dus is er geen enkele reden om de voorgenomen plannen te wijzigen. En die plannen behelzen een bezoek aan de Spaanse Pyreneeën. Zaterdagmorgen half zeven gaat de wekker en rond een uur of half 9 is alles op meer of minder gewelddadige wijze in de auto gepropt. Niet efficiënt genoeg om nog door de achterruit te kunnen kijken maar alle deuren kunnen wel dicht. Wat valt [...]
Na de rottige duik van afgelopen zaterdag vandaag een rustig duikje. Het zicht is mager te noemen, voor het eerst in hele lange tijd. We gaan de Boulevard Saint-Michel af, zien veel klein grut, een soort van mini-sardine run maar echt veel bijzonders zien we niet. Wel een heerlijk relaxt duikje. Joop en Gemma zijn in Nederland en komen even langs op het duikcentrum. Erg gezellig om ze weer eens te zien.
Lekker duikje met IJdo. In het begin nauwelijks leven maar als we omdraaien zien we een flink aantal grote scholen baarsen. Meer dan ik ooit gezien heb eigenlijk. Een paling ligt in het groen te rusten maar bij nadere inspectie blijkt hij nog wel te leven maar niet van harte. Zoals altijd schat ik weer totaal verkeerd in welke afstand het is tot de instap en als we boven gluren zijn we na 60 minuten nauwelijks halverwege. Ik probeer mijn vest op te blazen om even te overleggen met IJdo maar ik hoor op mijn rug net zoveel lucht uit mijn vest lopen als ik er in pomp. Dan maar op mijn droogpak verder. Ik schrik me het apezuur als er vlak naast me een dikke karper wegschiet uit het dikke groene matras. Even verder op zitten er nog twee die zich rustig laten bewonderen. Terwijl ik er nog mee [...]
Vandaag de eerste wrakduik op de Noordzee van Marieke. De voorspellingen zijn uitstekend: 40 cm golfhoogte, temperatuur boven water 28ºC, onder water 17ºC en windkracht 2. We duiken mee met Get Wet. Het is maar zo'n anderhalf uur varen naar de Panago en we liggen er dus vroeg in. Marieke is zenuwachtig maar doet het uitstekend. We gaan te water, driften naar de boei, een OK teken en we dalen af naar het wrak dat naar op een meter of 20 diep ligt. Het zicht is niet al te overdreven goed, maar toch zeker een meter of 4. We komen op het wrak aan bij de grote stoomketel die recht overeind staat. We gaan verder langs de gidslijn en zien overal donderpadden. Ik zie ook nog een rode poon wegschieten. Na een minuut of 5 komen we een buddypaar tegen dat met flinke snelheid terug naar de afdaallijn zwemt terwijl [...]
Eigenlijk is het te warm om zo'n dik pak aan te trekken maar met de belofte van een thermocline met temperaturen rond de 12° graden vind ik toch Marieke en Frank bereidt om een duikje te gaan maken. Het zicht is prima en inderdaad koelt het lekker af. Boven de 4 meter is temperatuur zo'n 23° graden maar daaronder daalt het al snel naar 17° en beneden de acht is het verfrissend 12°. De duik zelf is niet spectaculair op de snoek aan het einde na. Wel erg relaxt.
Tweede duik gaat plaatsvinden op de Adder. We varen langs de kust richting Scheveningen. Kans voor een decodutje. De duik is pas om half 8. Het zicht lijkt behoorlijk veel slechter en bij het afdalen blijkt dat inderdaad het geval. Eén meter maximaal. We raken Jan al gelijk bij de ankerlijn kwijt en het zicht is zo slecht dat we niet eens gaan zoeken. We maken een snel rondje en vinden hem weer terug. Na een half uurtje rondtasten besluiten we te stoppen. De twee gezichten van de Noordzee in één dag...
Per ongeluk heb ik woensdag niets te doen op mijn werk dus bel ik 's avonds met Ben om te zien of er nog plek is op de Aquila waarmee Duik de Noordzee Schoon naar de Noordzee gaat. Dat kan. Beroerde voorbereiding natuurlijk omdat ik natuurlijk niet gevuld heb maar ook daar gaan we wel weer een mouw aanpassen. Het is prachtig weer, 27 graden en een vlak zeetje. De eerste duik gaan we naar de Klipper en die duik is wonderschoon. Het anker ligt midscheeps en als ik naar links of rechts kijk kan ik zeker 20 meter ver kijken. De boeg is prachtig, staat trost overeind. Net onder het dek zit een groot gat waar de boegspriet in zat. We gaan op zoek naar lood en vinden meer dan ons lief is. Ik duik met Corrie en Jan. Die laatste zijn we snel kwijt omdat Ben hem in [...]
Omdat we toch tijd zat hebben vanwege de extra schrikkelseconde gaan we weer eens een doordeweekseduik maken. Everdingen heeft bij mij niet echt een positieve klank want tot nu toe heb ik er eigenlijk alleen naar slecht zicht gehad. Maar een paar berichtjes op Facebook spraken over prima zicht dus nieuwe ronden, nieuwe kansen. De temperatuur boven water is rond half 9 nog steeds een graad of 30 dus als we te water gaan zaken we gelijk door tot onder de thermocline. Dat is lekker koel, graadjes of 7. Het zicht is inderdaad prachtig, zeker een meter of 10. Maar de kou begint vervelend te worden als mijn polsseal nog steeds lek blijkt en mijn arm kletsnat wordt. We gaan wat hoger en komen in de grootste concentratie garnaaltjes ooit terecht. Je wordt er gewoon scheel van. We zien nog een snoek op een wrakje van een roeiboot maar behalve [...]
Na een dikke uur terug bij de steiger, gauw de lens verwisselen terwijl Frank in het water wacht. Ik besluit om de macro (60mm) mee te nemen maar het blijft een lastige beslissing. Dat blijkt onderwater ook zo te zijn. Ik wil een zebramossel of posthoornslak op de rietstengels fotograferen maar met name de posthoornslakken blijken zo fors dat er alleen een detail opname van te maken is. Het riet beweegt namelijk te veel om meer afstand te nemen, focussen is kansloos resulterend in vage vegen als foto. We proberen er een half uurtje het beste van te maken en ik besluit om bij het kasteel nog wat donderpadjes te zoeken "voor de zekerheid". Onder de banden naar de eendenkooi zijn er altijd wel wat te vinden en inderdaad er ligt een stoere rivierdonderpad op het zand. Hij is zeker 3 centimeter groot maar heeft geen zin om zich onder [...]
Dat is een tijd geleden, lief dagboek... Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet al te veel duiken gemaakt heb in het zoete water. Wel natuurlijk een weer prachtige expeditie gemaakt met Duik de Noordzee Schoon naar de Borkumse stenen. Maar vandaag eindelijk weer eens een thuis wedstrijd en er moet gelijk gewerkt worden want het is de dag van het MOK 2015. Het Maarsseveense Onderwaterfotografie Kampioensschap is inmiddels een begrip geworden en ik heb een eer te verdedigen aangezien ik vorig jaar gewonnen had in alle categorieën. Frank is weer bereid om geduldige buddy te zijn en we gaan als eerste met de groothoek te water. Het plan is om een foto te maken van waterlelies waarbij je door het oppervlak ook de bovenwereld kunt zien. Dat valt niet mee en het resultaat is redelijk maar niet zoals ik gehoopt had. We experimenteren nog wat door, onder meer met [...]
Een laatste avond aan boord betekent bonte avond! Ben en Klaudie zingen verkleed als Gert en Hermien verliefd kijkend hun versie van “de zeedruifjes op wrak van de Leerdam, sjalalie, sjalala”, Udo vertelt al een half uur Sam en Moos grappen (Sam en Moos lopen op de Kalverstraat, zegt Sam: laat mij nu eens in het midden lopen), Thomas en Vincent brengen een klassieke sketch van Mini en Maxi, Cor heeft een feestneus opgezet en probeert op de tonen van de Havenzangers iedereen te verleiden tot een polonaise, iets waar tot nu toe alleen Derko en Klaas met hun boerenkiel aan mee willen doen. In een andere hoek geeft Emilie een workshop Panda punniken terwijl de biologen een door Lisette eigenhandig afgerichte zeehond door een hoepel laten springen. Kortom het is één groot feest. Ik schrik met een glimlach wakker uit mijn dagdroom en schuif aan bij de lezing die [...]
Ik lig in mijn hut met mijn laptop om de blog voor vandaag te schrijven. In de kooi naast me ligt Cyriel een decodutje te doen, heel praktisch combinerend met het zagen van wat open haard hout. Ik hoor Fred Groen al zingend de trap afkomen: “Meisje, ik ben een zeeman, een zeeman is altijd van huis, want het water en de zee is zijn thuis…” Je kunt het met een gerust hart aan Fred overlaten om de overtreffende trap van zeemanssentiment te ventileren, bij voorkeur op rijm en uit volle borst gezongen. Maar een zeeman ben ik zeker niet en altijd van huis gelukkig al helemaal niet. Toch is het leven aan boord totaal anders dan het leven op het vaste land; waar we normaal gesproken met een telefoon in één hand voor de mail, de laptop in de andere om Facebook te checken op weg zijn naar de [...]
Acht uur ’s ochtends. In het waterige ochtend zonnetje zitten we met de duikset op de rug klaar om te gaan duiken. ’t Wordt anders dan andere keren. De afdaallijn zit vast aan de cdt. Fourcault dus we kunnen zo vanaf de boot de duik starten. En beneden wacht er geen wrak! Sommige die-hard wrakduikers zijn zo ontheemd dat ze de duik dan ook aan zich voorbij laten gaan, maar ik zit vol verwachting klaar om overboord te gaan. Beneden ligt namelijk een klein stukje Zweden. Meer dan honderdduizend jaar geleden was hun belangrijkste exportartikel namelijk niet Ikea maar ijs en stenen. Als een enorme bulldozer is het ijs op weg gegaan vanuit Zuid-Zweden richting Nederland. De enorme hoeveelheid ijs die op het land opgeslagen was zorgde ervoor dat de zeespiegel laag genoeg was geworden naar Engeland te wandelen. Langs de uiterste randen van dit enorme ijsveld gaan enorme [...]
Vrijdag 12 juni: de verjaardag van mijn moeder. 93 jaar geleden werd ze in Puttershoek, onder de rook van Zwijndrecht, geboren als dochter van een huisvrouw en een visserman. Voordat de ouderdom de strijd won van haar geheugen, spraken we wel eens over mijn opa. “Een godvrezende zalmvisser” zei ze. Dat godvrezende geloofde ik wel maar zalm in de Oude Maas? In de jaren ’70, opgroeiend in Zwijndrecht was de rivier voor mij een open riool waar het gif van het Ruhrgebied zich mengde met het afvalwater van de kalimijnen in Frankrijk. Vis eten uit de rivier werd afgeraden en zwemmen in de rivier al helemaal. En zalm in de rivier? Kansloos! Pas kort geleden ontdekte ik dat er geen woord van gelogen was. In het jaar 1893 werden er in Geertruidenberg, het centrum van de zalmhandel rond de Biesbosch 130.000 zalmen verhandeld. Een anekdote uit die tijd gaat dat [...]
Ik kijk om mee heen: scholen steenbolken en haringen zwermen om ons heen. Een grote vlokslak kruipt op zijn dooie akkertje over het zand richting zijn lunch maar een ieniemienie luipaardgrondel verspert hem bijna de weg. Mijn buddy Martijn wijst op een enorme Noordzeekrab die beschermend zijn bovenlijf over zijn nog niet uitgekomen nakomelingen heen spreidt. Blauwe haarkwalen zweven in overvloed langs ons heen en zolang je maar een aanvaring met ze vermijdt zijn ze prachtig. ’t Is overduidelijk: ik lig weer met mijn duiksetje in de Noordzee! Hoe gaaf is het toch om zo’n hobby te hebben en vooral: wat een toffe manier is het om met de Expeditie Borkumse stenen deze wrakken te bezoeken. Gisterenavond zijn we vertrokken uit Scheveningen. Als ik op de kade aankom is het al een drukte van belang: mensen lopen heen en weer, te zeulen met uitrustingen en tassen en op bijna ieders [...]
Weer eens een duikje met mijn lief, tijd geleden. We besluiten om naar het snoekeneiland te gaan om te zien hoe het fonteinkruid er bij staat. Ik moet mijn uiterste best doen om goed uit te komen want we zijn eerder ingestapt dan anders en blijven wat langer ondiep. In een van de "dalen" van het onderwaterlandschap ziet Marieke een dikke snoek liggen die uiterst relaxt blijft liggen....Geen camera...Even verder op schrik ik mij een ongeluk van een enorme karper die rondscharrelt. Ik tik Marieke aan en die kijkt al even verbijsterd over de afmetingen. Verder naar het snoekeneiland. Altijd als je denkt we zijn er moet je ongeveer nog eens zo ver, zelfs als je dit verschijnsel meeneemt in je inschatting... De begroeiing van fonteinkruid is al weer uitbundig en reikt bijna tot aan het oppervlak. We maken een rondje maar zien geen snoeken totdat we bij het bordje [...]
Eerste duik van de doordeweekseduik van Gejo. Lekker druk, man of 10. Ik duik met Esther en we zien al vrij snel bij de bus een dikke snoek hangen, die echter gauw vertrekt. Ik pluis de bus uit maar vind de snoek nergens meer terug. Boven op het dak gekomen zie ik naast mee Cyriel en SuzanT hangen, als ik in mijn ooghoek opeens de snoek langs zie zwemmen. Hij zwemt zowat tegen Suzan aan die niets in de gaten heeft. Pas als zowel Cyriel als ik haar waarschuwen ziet ze de klepper voorbij zwemmen. We gaan verder en gaan via het reddingsbootje naar de veenwal. Daar zitten zoals altijd heel veel kreeftjes, maar we zien ook nog een paar snoeken en twee palingen. Eentje wordt achtervolgt door een snoek maar telkens als ik denk dat hij toe gaat slaan, doet hij niets. Het is een beetje een suf beest. [...]
Een duikje bij de Zeelandbrug. We moeten er vroeg uit want om kwart voor 8 is de kentering. Alleen Suzan en ik zijn zo gek... Suzan hoopt om haar eerste sepia te zien. Volgens Esther heeft ze die vorig jaar al gezien maar dat was een jonge sepia en die was zo klein dat hij volgens Suzan niet mee telt. Op de parkeerplaats is het nog relatief rustig dus kunnen we redelijk vooraan staan. Het zicht vanaf de kant lijkt heel goed maar zoals wel vaker blijkt het op diepte minder goed. We gaan iets te vroeg te water en dat hadden we beter niet kunnen doen. We worden aardig door de stroming meegenomen, niet zo heel erg dat het niet te controleren is maar wel genoeg om het begin onrustig te maken. Zie je wat leuks, is het al weer voorbij. Bij de pilaren stroomt het helemaal [...]
't Is Wereldkampioensschap onderwaterfotografie dus het is druk op de wedstrijdlocaties en dus wijken veel mensen uit naar andere stekken. We willen eigenlijk nogmaals naar Willem's rif maar daar aangekomen staat de parkeerplaats tot de nok toe vol. We besluiten om naar Den Osse haven te gaan om het daar te proberen en rijden dus langs de parkeerplaats van de Nieuwekerkweg en tot onze verrassing is er daar genoeg plek. We gooien de plannen om en draaien de parkeerplaats op. Even een praatje met wat bekenden en dan te water. Het zicht ondiep is prima maar rond de reefballs is het druk geweest, dramazicht dus. In het ondiepe gedeelte zien we een standkrab die lekker een botervisje op zit te eten, grappig gezicht. Dieper is het slechter en besluiten we na een half uurtje te vertrekken. We zien nog wel twee zeedahlia's maar dat is dan ook wel het hoogtepunt. [...]
Schandalig natuurlijk: hebben ze een duikstek naar mij vernoemd, heb ik nog nooit het fatsoen gehad om er een duikje te maken. Vandaag dus Willem's rif, de meest westelijke duikstek van de Greveling, vlak naar 't Koepeltje. Het is een stukje lopen maar grote voordeel is dat je niet over een dijk heen hoeft te klimmen en de instap is ook heel eenvoudig, zolang je maar aan de oostkant langs de paal zwemt omdat je anders vastloopt met je fles op een basaltdijkje vlak onder het wateroppervlakte. De duik is verrassend leuk, heel open, gevarieerd, met veel zandvlaktes afgewisseld met wat hard substraat. Ik vind het echt sepiola territorium maar ondanks intensief speuren vind ik er geen. Al met al een toffe duik.