Reisverslagen

’t Is klaar, afgelopen, over! Een mooie vakantie komt ten einde, vandaag rest eigenlijk alleen het verplichte dansnummer van de terugreis. Omdat we ook de koelkast al leeggeruimd hebben besluiten we in het restaurant te gaan ontbijten. Dat levert een omelet op met een hoeveelheid eieren die in Nederland waarschijnlijk niet eens meer te krijgen is (je merkt: we zijn weer in bewoond gebied, het “wereldnieuws” komt weer langzaam ons leven binnen). Als we vertrekken blijft er de respectabele stapel afdankers achter in het keukentje, variërend van mosterd, verlengsnoer, sportschoenen naar een drone en een Canon zoomlens. Kortom: Sinterklaas is vroeg dit jaar. Het inleveren van de auto heeft ons gisterenavond bij het laatste knapperende haardvuur nogal wat hoofdbrekens gekost. Afscheid nemen van de trouwe reisgenoot die ons zonder problemen over de meest rottige wegen en uit penibele situatie heeft geleid gaat niet zonder slag of stoot. De autoverhuur is [...]

Wakker worden in de tent bovenop ons bakkie is altijd weer verrassend. Het doek is dik en houdt zonlicht prima tegen. Ik moet echt op mijn telefoon kijken en als ik de rits open doe, zie ik dat de zon alweer voluit schijnt. Soms word je vroeg wakker door vertrekkende buren, een andere keer is de camping half leeg en kunnen we ‘uitslapen’. Tot 6.30 uur wel te verstaan, met nog een doezelhalf uurtje erbij. Onze bedtijd is zowat elke avond Afrikaans op tijd, meestal gaat het licht uit ergens tussen 21 en 22 uur. Ik kom dus ruim aan mijn verplichte nachtrust toe. De afgelopen nacht is zo ontzettend stil geweest. In de woestijn is het echt leeg: geen vogels, geen bavianen, geen nijlpaarden. onze luxe kampeerplaats met privé sanitair en keukentje heeft uitzicht op de dorre vlakte met rondom ons mooie bergpartijen. Maar aan alles komt een eind [...]

We kamperen op vlakte tussen de bergen waar omgevingslicht ver te zoeken is. Hetzelfde geldt voor het fenomeen wolk, dus we hebben de ideale omstandigheden om afgelopen nacht de sterrenhemel te fotograferen. Maar wie zou er een spelbreker kunnen zijn? U raadt het al de maan. Afgelopen dag ging de maan op 1254 uur op en om vandaag om 0206 uur onder. Tenminste dat weet Garmin-gps te melden. De halve maan werp zoveel licht op aarde dat je er een boek bij kan lezen. Sterren stralen vooral in bed, en het goede voornemen is dan ook om om 0200  uur op te staan. 0200 Uur; ik moet plassen. Tegen heug en meug in lukt het om de tent te verlaten. De maan staat laag, maar niet zo laag dat deze om 0206 uur achter de bergen verdwijnt. Het is een goed excuus om gewoon weer snel tussen de dekens te [...]

We worden wakker met een bizar natuurverschijnsel. Als ik naar buiten kijk zie ik een witte waas aan de hemel. De locals gaan hun gang alsof er niets bijzonders gaande is maar wij kijken onze ogen uit. Geen zon die onze botten op komt warmen na weer een koude Afrikaanse nacht maar een hemel vol witte watten. Ik graaf in mijn geheugen en bedenk me dat in een ander leven, ergens in een laag land ik dit al eens eerder mee gemaakt hebt, en als ik mijn hersens pijnig schiet mij opeens de naam te binnen: wolken! We vertrekken uit Pebblestone House, een lieve bed en breakfast met een dame van twee turven hoog die haar uiterste best gedaan heeft om het leuk te maken. En ook al is het mijn smaak niet, ik vind het heerlijk om te zien hoe een dametje van rond de 70 alles tot in [...]

De routeplanner leidt ons vandaag via Skeleton Coast National Park naar Swakopmund. Dit is wel tegen de geadviseerde route van het reisbureau in, maar het personeel van de lodge weet ons te overtuigen dat dit een veel betere route is (sneller en betere weg). De gesteldheid van de weg helpt behoorlijk mee, eerst moeten we nog hartelijk lachen om het bord met ‘’maximum snelheid 100 km’, niet veel later blijkt dat we dat makkelijk halen. Ongelooflijk hoe het landschap ineens kan veranderen van begroeiing, ondergrond en de daarmee gepaard gaande kleuren. Bosjes en gras en lege vlakten wisselen elkaar af. De beesten laten zich wel minder zien, maar toch is de giraf nog af en toe zichtbaar en natuurlijk de gemsbok en de springbok. De toegangsgate bij het park is behoorlijk stil en een alleraardigste ranger verstrekt ons zonder kosten een vergunning om het park binnen te komen. Een donatie [...]

Vandaag gaan we rustig aan doen, hebben we besloten. De 5000 km grens hebben we inmiddels overschreden en dat zijn best wel veel kilometers voor 3,5 week reizen. We slapen uit tot 7.00 uur en genieten van een heerlijk zonnetje bij het ontbijt. Na gistermiddag laat ook deze ochtend Jimbo de huisolifant zijn achterste zien vanaf onze camp site. Tot een uur of 14.00 hangen we rond bij het zwembad, totdat we verdreven worden door de Nederlandse kids-invasie. Tijd voor wat actie! Ja, we gaan weer een game drive doen. Hier aan de randen van de woestijn verwachten we eigenlijk niet zoveel wild meer, het landschap daarentegen is beeldschoon. We rijden eerst 20 minuten op een vreselijke hobbelweg, waarvan we hopen dat die straks wel beter wordt. Niet dus. Het lijkt wel een centrifuge gecombineerd met een hooischudder. De zonsondergang is snel en wordt uitstekend begeleid door een biertje of [...]

Het wordt langzaamaan tijd om wilde natuur in te gaan ruilen voor natuurschoon. Tot nu toe was het landschap van ondergeschikt belang, geholpen door het feit dat het landschap plat als een dubbeltje was. De parade van alle wilde dieren was veruit de mooiste attractie. We verlaten het park na een grondige maar tegelijk treurige controle. De poort waar we het park door verlaten wordt nauwelijks gebruikt en het personeel dat er zit straalt een bonk treurigheid en verveeldheid uit. De in camouflagepak gestoken agent controleert of we niet stiekem een leeuwenwelpje of olifantenjong voor thuis naar buiten proberen te smokkelen, de parkwacht waar ik me af moet melden gunt onze vergunning geen blik waardig en heeft geen idee welke datum en hoe laat het is waardoor ik valsheid in geschrifte pleeg bij het invullen van het logboek. Zonnestraaltje in deze poel van treurigheid is de dame van de mond-en-klauwzeerbestrijding. Met [...]

De leegte van Namibië is voor een bewoner van één van de dichtstbevolkte landen ter wereld soms beangstigend. We staan in een leegte die tot aan de horizon reikt. In geen 100 kilometer is er een menselijke invloed te ontdekken, behalve dan de stoffige weg die zich voor ons uitstrekt. En zelfs daar weet de natuur een tijdelijke oplossing voor. In de zinderende hitte lost de weg aan de einder langzaam op in een trillende fata morgana die hemel en aarde in elkaar overlaten lopen.  En waar de mens zich terugtrekt maakt de natuur zijn rentree. Al in 1907 werd Etosha een nationaal park maar er waren toen nauwelijks wilde beesten: leeuwen, impala’s, olifanten, neushoorns, ze kwamen pas geleidelijk aan terug om weer bezit te nemen van wat ooit hun territorium was. De droge hoogvlakte ziet er bar en onherbergzaam uit maar het leven is uitbundig. Bij de waterplaats waar we [...]

Om half 6 melden we ons, met mutsen, handschoenen en een dikke jas, bij Paulus, de gids van de ochtendsafari. In de auto liggen poncho’s met fleecevoering als bewijs dat de temperatuur als vanouds zal zijn: koud! Paulus blijkt een uitermate relaxte gast te zijn, die hartelijk om zijn eigen grappen kan lachen, maar gelukkig zijn die grappen ook leuk genoeg voor ons. Hij blijkt geen grote fan van zebra’s, die zijn slechts leeuwenvoer: "big fat zebra’s make a nice lion diner." Als de zon onze koude botten komt verwarmen met een zonsopgang in heel veel tinten rood komt ook het leven op gang. Af en toe worden we ingehaald door auto’s vol toeristen, hoofdschuddend nagekeken door Paulus: met 60 kilometer per uur door het park heen en vervolgens klagen dat ze niets zien! Wij rijden op een sukkeldrafje door en zien inderdaad wat de racemonsters missen. Op nog geen [...]

Het epistel vol fouten van “Out in Africa” dat de reisbeschrijving is beschrijft voor vandaag het volgende. “Vandaag heeft u een lange rit naar Etoscha voor de boeg. Vertrek u daarom zeer zeer vroeg”. Het is bijna bang makend, wat zouden ze ermee bedoelen? Oh wee als u niet vroeg genoeg vertrekt dan strandt u in de kale Namibische woestenij? Het is koffiedik-kijken en na een paar lange ritten die in de planning meer dan goed zijn uitgepakt vertrouwen we er maar op dat het nu ook wel goed komt. We zijn net voor 0730 uur uit de veren. De zon is al op. Het is verrassend hoe de tijden van zonsopgang en -ondergang met onze reis veranderen, Namibie is een knots van een land met voor het overgrote deel dezelfde tijd. Het maakt daarom wel uit of je je in het oosten of westen van het land bevindt. Vandaag [...]

De wegen in Botswana zijn eindeloos, Namibië wint…We vertrekken rond een uur of 7 want er moeten kilometers gemaakt worden. Als we de “grote” weg opdraaien zegt de routeplanner dat we over 413 kilometer links af moeten slaan, opletten geblazen dus. We rijden het eerste stuk door een nationaal park waardoor we ook nog eens niet harder dan 80 kilometer mogen rijden. De eindeloze bosschages, slechts heel soms afgewisseld met een antilope rijgen de kilometers aanéén en de eentonigheid wordt slechts onderbroken als ik als chauffeur de eer heb om een voorligger in te halen. Zal je altijd zien dat nét op dat moment een tegenligger opdoemt waardoor je zeker 30 seconden in moet houden. Bijzonder is wel dat in de “bebouwde kom” je in Namibië je altijd 100 mag rijden. Toegegeven, bebouwde kom is een term die niet echt recht doet aan de situatie maar in de praktijk gebeurd [...]

Ook vandaag weer bijtijds op. We vertrekken naar Namibië! Voor ons alle vier een magische bestemming: we dromen van eindeloze zandduinen, leegte en wildlife zoals je dat nergens anders kan zien. Maar eerst nog even een hobbel overwinnen: al een paar dagen hadden we het vermoeden dat de koelbox niet optimaal functioneerde. Na inspectie denkt Willem dat het aan de auxillary accu ligt. We hebben toestemming van het verhuurbedrijf om te vervangen. De techneut van de lodge biedt aan om mee te gaan om een nieuwe te regelen. Handig, denken wij! De accu is voorradig, maar het is wel weer bijzonder om hem buiten te kunnen krijgen. De verkoper handelt eerst de betaling af, dan volgt er een bon die aan een andere dame moet worden laten getoond en na fiat gaat de bon naar een loket om de betaling te controleren, vervolgens wordt de bon en de testdatum met [...]

Vandaag de laatste dag in Chobe. Omdat Chobe een bijna vierlandenpunt vormt tussen Botswana, Zambia, Namibië en Zimbabwe is het een ideale uitvalsbasis voor een uitstapje over de grens. De wereldberoemde Victoria Falls zijn een krappe 100 kilometer diep Zimbabwe in te bewonderen. Dat betekent wel de nodige grensformaliteiten waarvan naar verluid sommige wel tot 2 uur per grens in beslag kunnen nemen. De geduldsmodules worden dus extra opgeladen. Als we bij het taxibusje aankomen heeft King gelukkig een vrije dag en gaan we op pad met Noah, een ouder mannetje met een mooie doortekende kop. Hij deelt vast wat formuliertjes uit waarop we de nodige zinloze informatie mogen invullen. Maar Noah blijkt een veteraan, een blik in zijn paspoort laat een eindeloze rij stempels zien en hij leidt ons in recordtijd langs alle zinloze mumbojumbo. De Vicfalls zoals ze hier voor het gemak genoemd worden zijn slechts te typeren [...]

De dag begint vroeg en, naar goed Afrikaanse gewoonte, koud. Als we ons om 6 uur melden bij de receptie van de camping komt de open safari jeep net aanrijden. King, onze gids introduceert zich en deelt dekens uit. We zoeken een plek en pakken ons in. Eenmaal aangekomen bij de ingang van Chobe national park dringt de geldende sfeer zich op. Een parkeerplaats afgeladen met safaritrucks staat te wachten om het park in te mogen. Ook in het park zijn we al heel snel bezig met filerijden waar de A12 bij het Gouweaquaduct een puntje aan kan zuigen. We rijden de oevers van de Chobe op en zien voor ons zeker 15 jeeps dezelfde route volgen als wij van plan zijn. Niet zonder reden want het landschap is mooi en in het water liggen mooie grote lomperds van nijlpaarden rustig wakker te worden. Een paar jonge mannetjes zijn al [...]

Vandaag gaan we weer een poging wagen om een leuk uitje te beleven. Na een avond met een geweldig kampvuurtje kunnen we uitslapen en hebben we de ochtend om te onthaasten. We maken van de gelegenheid gebruik om zelfstandig in de rimboe naar de vijver naast de lodge te wandelen. Meteen worden we betrapt door de strenge bedrijfsleidster, we lopen op slippers in plaats van dichte schoenen. Er liggen namelijk overal doornen die zo dwars door je zool heengaan. Maar inmiddels bekend, wij zijn eigenwijs. Aldaar staat een reus van een Baobab boom, het is echt niet normaal hoe hoog en dik deze kunnen worden (dit exemplaar doorsnee van 6 meter ofzo). We doden de rest van de tijd met wachten op onze lunch, voor 4 burgers moet je zeker een uur en een kwartier uittrekken. Maar ze smaken dan ook uitstekend en zelfs de veggie burger is huisgemaakt! En [...]

Plat Vandaag een rustige dag, mooi moment om eens rustig het leven op z’n Botswaans te bekijken. Rob heeft chauffeursdienst dus kan ik lekker achterover naar buiten turen. Eén van de eerste observaties is dat Botswana plat is. Waar wij als Nederlanders in het buitenland ons land typeren met “everything is flat” ben ik bang dat wij een wedstrijd platzijn van Botswana gaan verliezen. Het land is 15 keer zo groot als Nederland maar zeker ook 15 keer zo plat. Komt natuurlijk ook wel omdat ze rivierwater gewoon hun gang laten gaan waardoor wij met onze dijken al gelijk op achterstand staan qua hoogtemeters. Op een enkele zandzak na die een karrespoor moet beschermen is hier van watermanagement geen sprake. Vlak dus. Terwijl de eindeloze weg zich uitstrekt tot aan de einder zie ik het leven voorbij trekken. Zodra we weg zijn uit “stedelijk” Maun worden de woningen precies wat [...]

Vakantie, daar stel je je toch iets bij voor van: tot rust komen, je tijd nemen, alleen maar dingen doen wanneer jij daar zin hebt en uitslapen.. Tot zover de meest geaccepteerde beleving van vakantie. Het is tot op heden nog niet helemaal duidelijk welke onverlaat / enthousiasteling het bedacht heeft, maar hij / zij is er voor verantwoordelijk dat we weer eens om 0600 uur (een uur voor zondopgang) opstaan en enigszins verdwaasd door de Afrikaanse nachtkoude onze bammetjes met Zuid Afrikaanse Goudse kaas eten. Een open truck / jeep, die zichtbaar al heel wat safarirondjes op de teller heeft staat om 0730 uur klaar om ons af te voeren naar het startpunt van onze anderhalf daagse trip in de Okavango delta. Op de kampeerplek was al duidelijk dat het water redelijk hoog staat in het moerasachtige gebied. Na onze arctische ochtendexpeditie in Kruger Nasionaal Wildtuin is het wederom [...]