Natuurlijk is het niet altijd rozengeur en maneschijn, deze duikvakantie was absoluut geweldig maar geen bergen zonder dalen. Neem bijvoorbeeld Matha Kandu (kandu staat voor kanaal en mocht je ooit naar de Maldiven gaan, kanaalduik = stromingsduik…) De briefing: op de hoek van het kanaal is veel groot leven te zien: haaien, tonijnen, napoleons, makrelen. De route: komt de stroming vanuit het oosten en is hij niet te sterk dan kun je proberen het kanaal over te steken, is hij te sterk maak dan de grote oversteek niet, en komt de stroming uit het westen, ga dan maar bidden… Het devies: zo snel mogelijk naar beneden, vast houden aan een rotspunt en toe kijken. De uitvoering: een enkeling slaagt erin om op de hoek van het kanaal te komen en ziet zelfs in de grot op 35 meter drie prachtige spookmurenes. De stroming giert stevig over de monding van het kanaal. Remco en ik hangen aan de rand toe te kijken hoe Hans in gezelschap van de duikgids een poging gaat wagen om het kanaal over te steken. De monding van het kanaal is op zo’n 35 meter diepte en zo’n 100 meter breed. De rand van het kanaal biedt uitzicht op het diepe blauw dat tot duizenden meter diepte door gaat. We besluiten om de oversteek ook te wagen. Op een kwart zie ik dat ik in deco dreig te raken en gebaar Remco dat ik hoger gaat zwemmen. Dat is zeker geen vooruitgang want langs de rand van het kanaal kun je een beetje in luwte zwemmen maar op zo’n tien meter boven de drempel zitten we vol in de stroming. Ik besluit om mijn handen af en toe ook te gebruiken en constateer dat ik mijn camera niet vast gemaakt hebt… Hij stuiters naar beneden en alleen door een goed geplaatste snoekduik weet ik hem van de bodem te vissen, pffffff. Intussen is het leven dat langs de rand van het kanaal hangt wel geweldig. Enorme scholen fuseliers, bochelsnappers, straatvegers en napoleons (ik heb de namen ook niet verzonnen) hangen in de stroming, soms afgewisseld met een patrouillerende haai. Het is geweldig maar tevens ook geweldig hard werken. We halen de overkant, zoeken de luwte van het rif op en moeten constateren dat we voor het rif de oversteek zeker niet hadden moeten maken. Terug op de dhoni komen er meer verhalen. Zo is er een illuster vijfmanschap bestaande uit Louise, Katharina, Brandje, Theo en Hennie dat niet tegen de stroming in kom komen en dus besloot de duik af te breken. In hun enthousiasme besluiten ze echter om op de bodem te gaan zitten om de ballon op te laten. Dat kun je in Maarsseveen ongestraft doen, maar met bijna 1 knoop aan stroming moet je dat niet doen… Als bowlingpins tijdens het gooien van een strike duikelen ze over de bodem. Alleen de inmiddels beroemde Stonehenge constructie kan genoeg stabiliteit opleveren om de decoboei op te laten. Kortom ’t is niet altijd feest.
Geef een reactie