2002 Reisverslag Australië

Tegen beter weten in doen we of we slapen tot dat rond 7 uur DIVETIME! over de boot klinkt. Worden we gebrieft door Demi. Hij spreekt eigenlijk nauwelijks Engels en zijn kennis is niet echt van hoog niveau. De Hibernia Entrance is een opening tussen het ribbon reef wat vanaf Cairns tot de Torez strait bijna onafgebroken doorloopt. De hoeken van zo'n reef zijn altijd vol leven. Rond de punten van het rif is namelijk relatief veel stroming en dat betekent eten. Veel plankton wordt opgewarreld door de stroming en dat trekt weer kleine en grote vis. Kleine vissen worden weer [...]

We hoeven niet zo heel ver te varen dus kunnen we uitslapen tot half 7. Maar dan is het ook wel gelijk DIVETIME. De ietwat snerpende stem van Nao maakt iedereen wakker en we beginnen, na een licht ontbijt, met de briefing. Vandaag gaan we de hele dag op Tijou Reef duiken. Het is een langgerekt rif en de eerste duik gaat plaats vinden midden op het rif. We dalen af, na een ietwat trage start met de lifeboat exit omdat Nao niet echt goed kan bepalen waar de stroom heen gaat. In volle bepakking staan we aan de kant van de [...]

In het hoge noorden van het Great Barrier Reef ligt het Tijoureef, een groot rifstelsel waar we tijdens de liveaboard met de Nimrod in 2002 twee dagen op duiken. Tijdens de middagduik gaan we op pad met Nao, het kleine Japanse onderdeurtje die onze gids is. Zo klein als ze is, zo goed is ze als duikgids. We beginnen met een steile wand die zonder einde door lijkt te gaan. We gaan in ganzenpas, met een paar meter hoogteverschil, de wand af en zien vooral veel naaktslakken. Op het einde van de duik vlakt het rif af en zijn er [...]

Vroeg opstaan, thuis een ramp, hier eigenlijk het enige leuke om te doen: als je hier met je ogen dicht verblijft ga je veel missen, dus niet langer slapen dan noodzakelijk. Toch is de ketting van het anker een iets te enthousiaste invulling van onze wensen. Wakie, wakie klinkt het over de boot en een half uur later zitten we aan een licht ontbijt terwijl de boot op weg is naar onze eerste duikstek. Nog twee, misschien 3 duiken op Tijou reef en dan naar de favoriete plek van de kapitein, Layna's bay, genoemd naar zijn dochter. We maken de [...]

Zes uur, anker hijsen, Wakie, Wakie om half zeven. Vandaag de één na laatste duikdag. De tijd vliegt en toch is het of we al weken aanboord zijn. We pakken een geroosterde boterham en luisteren naar Demi die de briefing doet aangezien Nao ziek op bed ligt. We gaan duiken bij een coral cay, oftewel een eilandje op het koraalrif. Tijdens stormen worden soms blokken koraal afgebroken en boven op het rifdak gegooid. Ook blijven er soms bomen en drijfhout op het rif steken. Er wordt in de luwte van zo'n bescherming zand afgezet en langzaam maar zeker ontstaat een [...]

Vandaag de laatste duikdag! Terugkijkend is alles voorbijgevlogen met tegelijkertijd een gevoel alsof de eerste dag aan boord tijdens een ander leven was. Af en toe krijg ik een flard binnen vanuit mijn hersenpan over wat ons overmorgen te wachten staat als we weer voet zetten op Nederlands bodem...Gauw weg drukken want de flarden zijn niet leuk en hier is het heel erg leuk. De eerste duikstek is het Lighthouse, een bommie midden in een zandvlakte die vanaf zo'n 25 meter diep kaarsrecht omhoog komt, als een echte vuurtoren. Nao, weer beter, geeft ons een briefing en vertelt ons dat [...]

Sinterklaasmorgen 2002: niets in onze duikschoen! Teleurgesteld luisteren we naar de briefing van Nao, een Japanse duikleidster van twee turfen hoog. De duikstek heet Lighthouse omdat het een kaarsrechte pinnacle is in een zandvlakte. Ze verteld dat we er vrijwel zeker zeeslangen tegen zullen gaan komen. Zeeslangen behoren tot de giftigste slangen ter wereld (bijna 4 keer zo giftig als de giftigste landslang!) maar, zo stelt ze ons gerust, ze zijn uiterst vriendelijk, nieuwsgierig en vrijwel nooit agressief. We gaan overboord en duiken naar de basis van het Lighthouse. Aan het einde van het eerste rondje zien we op een [...]

Vrijdag 6 december 2002 Wakker worden op de laatste dag is als wakker worden met een kater. Je draait je nog een keer om en probeert tegen beter weten in weer in slaap te vallen in de hoop dat dat nare gevoel verdwijnt. David en Jenny zijn al druk in de weer op kousenvoeten om hun spullen te pakken, maar wij doen net of we gek zijn. Dat hou je nooit echt lang vol dus staan we ook maar op. We douchen, dat heeft in ieder geval weer zin op een dag dat je niet de zee in gaat, en [...]

Zaterdag 7 december 2002 Aangezien we pas om 2 uur vliegen kunnen we nog lekker in het zwembad poedelen. Per is vanmorgen vroeg voor een excursie, vertrokken, op ons advies, naar Daintree. Rich is volgens ons bij Annie geland, dus zijn we alleen. We lezen wat bij het zwembad, poedelen wat, en genieten van de laatste uren zomer in onze winter. We lopen nog even naar Nimrod toe om onze tent terug te vinden maar die blijkt met de nieuwe ploeg mee a  an boord te zijn gegaan. Terwijl we lekker in het zwembad rond poedelen, staat, altijd zichtbaar, de stapel [...]

Zondag 8 december 2002 De vlucht is lang, saai en vervelend. Terug is altijd minder leuk als heen, dat is heel gek... Rond 6 uur landen we, een half uur te vroeg. Als we naar de bagageband lopen, wordt er op de ruit geklopt en staat er een klant van Rib te zwaaien, ik denk eerst dat is wel heel aardig maar hij kwam dan ook niet voor mij maar voor zijn vrouw. Even zo goed een pijnlijke herinnering aan wat gaat komen: werk! De bagage laat lang op zich wachten maar uiteindelijk vinden we alles terug. Buiten staat Gert [...]